معبودا، همواره  مرا شیفته یادت گردان؛

آن‌سان شیفتگی که جلوه نامهایت ،  وجودم را فرا گیرد و مرا به مقام قدس تو رساند.

معبودا، به ذات تو بر تو سوگند که مرا به جایگاه بندگان فرمانبردار و شایسته‌ات رسانی،

که مرا توانی نیست که از خود زیانی رانم و برای خود سودی به دست آرَم.

معبودا، منم بنده ناتوان گنهکار و برده‌ توبه‌کننده‌ات.

مرا در شمار کسانی قرار مده که از آنان رخ برتافته‌ای و از فرطِ غفلت، هرگز مشمول گذشت تو نگردند!

معبودا، مرا به کمالِ گسستن [از خلق] و پیوستن به خودت رسان

و دیده‌ قلبمان را با فروغی که بدان تو را مشاهده کنند، روشن فرما

تا دیده دل ما حجابهای نورانی را بر درَد و به کانِ عظمت و جلال رسد و جانهای ما به مقام والای قدس تو بپیوندد.‌

معبودا، مرا در شمار کسانی قرار ده که چون آنان را خواندی،

پاسخت دادند و چون بدانان نگریستی،

بر اثر تجلّی شکوه و جلالت، مدهوش شدند.

پس تو با آنها به نهان، راز گفتی و آنان به عیان، به طاعت تو پرداختند.

معبودا، بر نیک گمانی‌ام [به تو] زنگار نومیدی ننشانم که هرگز امیدم به بزرگواری زیبای تو گسسته نشود.

معبودا، اگر خطاها مرا از نظر تو انداخته، به خاطر توکل و اعتماد شایسته‌ام به تو، از من درگذر!

معبودا، اگر گناهان، مرا از بلندای الطاف شایانت به نشیبِ [حرمان] فرو کشد، ولی یقینم به کرمت همچنان بیدار و آگاهم نگه داشته است.‌

معبودا، اگرچه خواب غفلت مرا درربود و نگذاشت که آماده دیدارت شوم، ولی شناختی که به نعمت‌هایم دارم، مرا بیدار داشته است.‌

معبودا، اگر کیفر بزرگت مرا به سوی آتش رانَد، ولی لطف فراوانت مرا به سوی بهشت خوانَد.‌

معبودا، از تو خواهم و به درگاه تو نالم و به تو گرایم. و از تو خواهم که بر محمد و خاندان محمد درود فرستی و مرا در شمار کسانی قرار دهی که هماره یاد تو کنند و پیمانت نگه دارند و از سپاست غفلت نورزند و فرمانت خوار نشمرند.‌

معبودا، مرا به نور گرانقدر خویش رسان تا تو را شناسم و از جز تو رخ برتابم و از تو ترسم و فرمانت برم؛ ای دارنده‌ شکوه و بزرگواری و درود و سلام فراوان خدا بر محمد فرستاده‌اش و خاندان پاکش باد.‌

مناجات شعبانیه