خداوندا، برمحمد و خاندان محمد درود فرست 

و آن دم که تو را خوانم، دعایم بشنو؛

و چون تو را ندا دهم ندایم بشنو؛

و آنگاه که با تو راز گویم، به من رخ بنمای

که [از همه جهان و جهانیان] به سوی تو گریخته‌ام و

در پیشگاهت ایستاده‌ام،

نالان و زاران و بی‌برگ و نوا، و

به پاداشی که نزد توست امیدوارم.

و تودانی که در دل چه دارم

و از نیازم آگهی و نهادم می‌شناسی؛

و کار این سرای و آن سرایم برتو پوشیده نیست.

[و تودانی] آنچه خواهم که به زبانم رانم و بنمایم و خواسته‌ام

گویم و آنچه برای سرانجام خویش بدان امیدوارم.

سرورا، سرنوشتم به دست توست و هر آنچه تا واپسین دم حیاتم، نهان و عیان از من سرزند، تو دانی.

و کاستی و فزود و سود و زیانم تنها به دست توست نه دگری.

مناجات شعبانیه

معبودا، اگر مرا از رزقت ناکام گردانی،

کیست که روزی‌ام دهد؟

و اگر به خواری‌ام کشانی، کیست که یاری‌ام دهد؟

معبودا، از خشم تو و فرود آمدن کیفرت به تو پناه برم.

معبودا، اگر من سزاوار رحمت تو نیستم،

تو خود سزاواری که مرا از مهر و بخشش بی‌شمارت برخوردار کنی.

معبودا، آن سان به رحمت تو امیدوارم که گویی در پیشگاهت ایستاده‌ام و توکل بسزایم به تو برسرم سایه گسترده است،

پس تو فرمانی را که سزاوار آنی، رانده‌ای و مرا در عفو و گذشتت پوشانده‌ای!

معبودا، اگر بر من بخشش آری، کیست که در بخشودن، سزاوارتر از تو باشد؟

و اگر مرگم در رسد در حالی که کردارم مرا به تو نزدیک نکرده [به یکایک گناهانم اعتراف می‌کنم]

و اقرار به گناهانم را وسیله‌ای برای وصال به تو قرار می‌دهم.

معبودا، با گرایشم به خواهش نفس، برخود ستم کردم.

پس وای بر من اگر بر آن آمرزش نیاوری!

معبودا، هماره نیکی تو در طول زندگانی‌ام به من رسیده، و اینک نیکی و احساس خود را به گاه مرگم نیز بر من ارزانی دار.

معبودا، چگونه پس از مرگم از الطافت نومید شوم در حالی که در سراسر زندگانی‌ام چیزی جز نیکی برمن روا نداشته‌ای؟

معبودا، کارم را آن سان برعهده گیر که تو خود سزاوار آنی،

و از فضلت بر بنده‌ گنهکاری چون من بخش که نادانی‌اش او را در گرداب خود فرو برده است.

مناجات شعبانیه